-Turkije-
Armoedebarometer
Om inzichtelijk te maken of het beleid op vlak van gezondheid, arbeid, inkomen, wonen, onderwijs en samenleving toereikend is, is er dé Armoedebarometer. De barometer zal tot en met 2017 het beleid op de voet volgen. Lees meer over de barometer.
Koopkracht van de armen moet centraal staan
We horen er steeds meer over: de koopkracht. De gewone boodschappen in de supermarkt worden duurder, om nog niet te spreken over de energieprijzen. De meeste antwoorden op de koopkrachtdiscussie zijn zeer algemeen én voor bijna iedereen. Het stookoliefonds is op die manier een karikatuur geworden van een armoedemaatregel. Hetzelfde geldt voor de belastingsverlagingen. Bijna iedereen wordt er beter van. De nadruk ligt op het bijna. Maar de armen blijven in de kou.
Voor deze uitdaging staat de Federale regering. Alle “meerderheids”partijen hebben beloftes gedaan. De één meer op maat van de arme dan de andere. Maar vandaag zien we nog steeds geen brood op de plank. De beloftes blijven beloftevol. Maar dit vult niet de buiken. De Federale regering weet wat er moet gebeuren. In een eerste stap moeten zowel de uitkeringen als de bijstandsregelingen omhoog. Ze moeten minstens opgetild worden tot de armoedegrens. Hierbij mogen de minimumlonen niet vergeten worden. In een tweede stap vragen we de uitkeringen en de bijstandsregelingen welvaartsvast te maken.In het Federaal parlement liggen een resolutie en een wetsvoorstel klaar die onze vragen mogelijk maken. Nu moeten de koele cijferaars over de brug komen.
De koopkrachtdiscussie wordt reëel als we achter de cijfers kijken. Voor veel mensen staat honger voor de deur of al op tafel. Deze mensen vragen gewoon een menswaardig antwoord van de Federale en Vlaamse regering. Decenniumdoelen 2017 wil de vragen van deze mensen versterken. Ook binnen krappe begrotingen kunnen keuzes gemaakt worden.
Paul Vaernewyck
Daniëlle Colsoul
2 reacties op “Koopkracht van de armen moet centraal staan”
Mijn mening over dit onderwerp:
Vul hier je reactie in, het kan even duren voordat je reactie wordt geplaatst.
Koopkracht verhogen door de uitkeringen en de minimumlonen op te trekken werkt maar gedeeltelijk. Zeker wanneer bepaalde uitgaven ( vb woonkosten)aan een inkomen worden gekoppeld: ikomen stijgt een beetje en de kosten stijgen evenredig of zelfs meer dan evenredig mee.
Maatregelen die kostenverlagend zijn, werken met andere woorden netto inkomensverhogend.
Kris Dom
Mij hoeft men niet meer te overtuigen dat armoede opnieuw een toenemend probleem wordt, niet louter in België trouwens, als men de alarmerende berichten over de krediet-en voedselcrisis leest.Ik werk sinds een tijd samen met de daklozenvereniging Bij Ons/Chez Nous alsook met het Ministerie van de Wooncrisis hier in Brussel.En ik ondervind dagdagelijks hoe moeilijk het is de dingen echt in beweging te krijgen.Hoe krijgen we de regering zover om echt maatregelen te treffen voor de minderbedeelden als Frans Crols in Trends de geloofwaardigheid van het OASeS in twijfel trekt? Intussen groeit de woede en de frustratie en zal het er op de volgende Dag van de Armoede op 17 october allicht iets minder speels aan toe gaan.Beleven we, zoals een eminent Leuvens professor me recent nog vroeg de laatste stuiptrekkingen van het neo-liberalisme? En zullen we dan klaar zijn om het te vervangen door een minder meedogenloos model.