Nieuws

Vandaag zwijgt de Vlaamse regering over armoede. In de Vlaamse regeer- en beleidsverklaringen komt het woord armoede amper aan bod. Ook armoededoelen verdwenen geruisloos uit het Vlaamse beleid. Dit non-beleid resulteert in het wegtrekken van middelen, het opwerpen van belemmeringen en hindernissen voor zowel mensen als organisaties, en in het culpabiliseren van mensen in moeilijkheden.

Vlaanderen telt minstens 170.000 gezinnen die al jaren op een sociale huurwoning wachten — terwijl nieuwe plannen vooral de private huursector versterken. Tijd om te kiezen voor woonbeleid dat mensen wél vooruit helpt.

Verplichte gemeenschapsdienst voor langdurig werkzoekenden is geen oplossing voor armoede. Wat nodig is, is écht waardig werk met perspectief, bescherming en een volwaardig loon.

Energieongelijkheid is geen tijdelijk probleem, maar een structurele kloof die kwetsbare gezinnen het hardst treft. Tijdelijke sociale correcties volstaan niet — er zijn fundamentele keuzes nodig om energie betaalbaar en rechtvaardig te maken voor iedereen.

Kinderarmoede daalt niet vanzelf — het Groeipakket moet structureel worden bijgestuurd om gezinnen écht financiële ademruimte te geven en kinderen gelijke kansen te bieden.

De wooncrisis gaat dieper dan een tekort aan betaalbare woningen alleen. Echte oplossingen vragen meer dan middelen herverdelen: het vereist structurele keuzes in beleid, planning en woonkwaliteit.

Waar Vlaanderen eind 2019 nog betere armoedecijfers liet zien, tonen de recentste barometer een verontrustende toename van sociale nood en armoederisico’s in steeds meer gemeenten. De statistieken maken duidelijk dat armoede zich dieper vormt en een bredere groep treft dan voorheen.

Tien jaar sociaal beleid in België en Vlaanderen leverde niet wat beloofd was: doelstellingen rond armoedebestrijding en sociale gelijkheid bleven onbereikt. Het is tijd om het beleid fundamenteel te herdenken om echte vooruitgang voor iedereen te realiseren.

De 12de armoedebarometer toont opnieuw rode cijfers: armoede neemt toe en raakt brede lagen van de samenleving. Er is dringend een verantwoordelijk beleid nodig dat structurele oorzaken aanpakt in plaats van alleen symptoombestrijding.